Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Προλαμβάνοντας

Το bikeyface είναι το ιστολόγιο της ζωγράφου - σκιτσογράφου (και φυσικά αστικής ποδηλάτισσας) Bekka Wright. Οι αναρτήσεις είναι σκίτσα δικά της που παρουσιάζουν πολλά από τα ζητήματα τα οποία απασχολούν έναν αστικό ποδηλάτη.
Επιλέξαμε να μεταφράσουμε ένα από αυτά και σας το παρουσιάζουμε: (η εικόνα είναι μεγάλη, κλικ γιά μεγέθυνση)


Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Cycle chic στιγμές του 2012

 Μετά τα όσα είπαμε γιά τα ομιχλώδη ποδηλατικά τοπία και πριν επιστρέψουμε στους ρυθμούς του Thessaloniki cycle chic, θεωρήσαμε καλό να κάνουμε μία επιλογή και να σας παρουσιάσουμε τις καλύτερες στιγμές - φωτογραφίες που αναρτήθηκαν μέσα στο 2012 (κλικ στις εικόνες γιά προβολή σε μεγαλύτερο μέγεθος)
Οπως έχουμε ξαναπεί, το φωτογραφικό αντικείμενο αυτού του ιστολογίου δεν είναι η μόδα (...) αλλά το στυλ και η κομψότητα. Κατ' εξαίρεση και η ιδαιτερότητα.
Ετσι περιλάβαμε εικόνες όχι μόνο chic - κομψές (όπως λέει ο τίτλος) αλλά και ιδιαίτερες:


(φωτο : Δέσποινα makdes)
(φωτο : Δέσποινα makdes)

 


τρία ίδια ύφη κι ένα διαφορετικό
χρώματα νυχιών απολύτως ταιριαστά με το χρώμα του ποδηλάτου!
Καλημέρα σα;!
 

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013

Η τρομοκρατία του κράνους (Τοπία στην ομίχλη: τοπίο 2)


«Υπάρχουν δύο τύποι ποδηλατών στον κόσμο: οι στρατιωτικού τύπου ποδηλάτες και οι πολιτικού τύπου ποδηλάτες»
(Andreas Røhl, διευθυντής του προγράμματος γιά το ποδήλατο, Κοπεγχάγη)


Τοπίο στην ομίχλη 2: Είναι το κράνος απαραίτητο γιά τον αστικό ποδηλάτη; 
(το προηγούμενο ομιχλώδες τοπίο εδώ)





 Αυτό το θέμα είναι πιό δύσκολο στην προσέγγιση. Σχετικά με αυτό γίνεται αρκετός θόρυβος και μεγάλη συζήτηση παγκοσμίως. Κυκλοφορούν υπερβολές, μύθοι, εσκεμμένες ανακρίβειες και γενικά αρκετή παραπληροφόρηση.
Υπάρχει κάτι σ' αυτό το θέμα που τραβάει το ενδιαφέρον περισσότερο από άλλα και που μερικές φορές κάνει τους ανθρώπους να φανατίζονται υπέρ ή κατά λες και αγγίζει το θρησκευτικό τους συναίσθημα. Παράξενο;
Θα προσπαθήσουμε παρακάτω να παρουσιάσουμε τις γνωστές παραμέτρους αυτού του θέματος και ν' αναζητήσουμε τις άγνωστες .

Παρατηρώντας την ελληνική πραγματικότητα διαπιστώνουμε οτι οι περισσότερες αστικές ποδηλατικές ομάδες και κάποια σχετικά περιοδικά προτιμούν να κρατούν μία politically correct (δημοσιοσχετίστικη) στάση και συνήθως συμβουλεύουν: «φοράτε πάντα κράνος γιά να είσαστε προστατευμένοι, πρώτα η ασφάλεια, better safe than sorry» και άλλα παρόμοια και αποφθεγματικά.
Μερικές φορές βέβαια μπορεί (γιά το ξεκάρφωμα, που λένε) να παρουσιαστούν κείμενα και αναφορές που περιέχουν την αντίθετη άποψη αλλά όταν είναι να δοθούν συμβουλές προς νέους αστικούς ποδηλάτες, μέσα σε αυτές πάντα υπάρχει κάποια προτροπή του στυλ: «απαραίτητο αξεσουάρ το κράνος γιά να είσαστε προστατευμένοι, το νερό, η τρόμπα, η σαμπρέλα κ.λπ.»


Η «politically correct» στάση είναι χρήσιμη κυρίως σε όσους θέλουν να συντηρούν ένα προφίλ εμπορικό που θα αρέσει σε κατά το δυνατόν περισσότερο κόσμο (κατανοητό αλλά έως ένα σημείο). Εμποροι, πολιτευόμενοι, πολιτικοί, όσοι αποσκοπούν σε επιχορηγήσεις και παντός είδους πωλητές. Η νοοτροπία είναι το «Αφού το λέει η τηλεόραση οτι είναι καλό, πρέπει να το λέμε κι εμείς».
Αυτό το blog δεν κρατάει τέτοια στάση γιατί προτιμά να παραμένει ανεξάρτητο. Εξάλλου δεν σκοπεύουμε να πουλήσουμε κάτι ούτε να γίνουμε μ.κ.ο. Προσπαθούμε να αναζητάμε την αλήθεια και όχι να γεμίζουμε τον κοσμο με παραμύθια γιά το προσωπικό μας όφελος μόνο.


Ξεκινώντας, ας ρίξουμε μιά ματιά σε μιά όμορφη εικόνα. Στο πως δηλαδή κυκλοφορούν και πως ντύνονται οι αστικοί ποδηλάτες στην Ολλανδία (είναι Χριστούγεννα). Δηλαδή σε μία χώρα που οι άνθρωποι έχουν αστική ποδηλατική κουλτούρα πολλών δεκαετιών και δεν άρχισαν το ποδήλατο πριν ένα μήνα. Την ίδια περίπου εικόνα θα αντικρύσετε και στην Κοπεγχάγη (Δανία), στο Βερολίνο (Γερμανία) και στη Βουδαπέστη (Ουγγαρία).




Οταν πριν (είκοσι σχεδόν) χρόνια ξεκίνησα να ξανανακαλύπτω και να χρησιμοποιώ το ποδήλατο, η χρήση του  κράνους δε με απασχόλησε διόλου. Ούτε το ίδιο με εντυπωσίασε ως αξεσουάρ γιατί το έβρισκα πολύ άσχημο σαν θέαμα (προσωπικό γούστο πάντα).
Θυμόμουν καλά οτι ως παιδί όταν έπεφτα με το ποδήλατο, χτυπούσα στα πόδια και στα χέρια αλλά ποτέ στο κεφάλι.
Κι έτσι πάντα αντιμετώπιζα το θέμα αδιάφορα, με τη γνωστή ρήση: «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα» Νόμιζα οτι όσοι συνποδηλάτες επιλέγουν να φοράνε κράνη, στολές εξαρτήσεις κ.λπ. ,  θα με αντιμετωπίσουν κάπως έτσι. Είχα κάνει λάθος.
Με έκπληξη ανακάλυψα τα τελευταία δέκα χρόνια οτι αυτό το ζήτημα που θεωρούσα ανάξιο λόγου, αντιμετωπίζεται ως μείζον και έχει πολλούς φανατικούς υποστηρικτές αλλά και επικριτές.

Το αγγλο - αμερικάνικο υπόβαθρο (background στα ελληνικά) με το οποίο πλασάρονται προιόντα είναι το «η ασφάλεια πάνω απ' όλα» έτσι ώστε να καλλιεργείται φόβος και να δημιουργούνται τεχνητές ανάγκες ώστε να πουλιούνται υπηρεσίες και προϊόντα πλασματικής ασφάλειας. Μία ψεύτικη ασφάλεια γιά πράγματα που είτε είναι ήδη ασφαλή είτε είναι πολύ λιγότερο επικίνδυνα απ' όσο διαφημίζεται πως είναι. Ειδικά σε σχέση με κάποια άλλα αληθινά επικίνδυνα πράγματα που όμως αποσιωπούνται και βρίσκονται στο απυρόβλητο γιατί φέρνουν λεφτά. Π.χ. «κινδυνεύετε από τα αυτοκίνητα; άρα φορέστε κράνος και φωσφοριζέ γιλέκο» αντί να ελαχιστοποιηθούν τα αυτοκίνητα που δημιουργούν τον κίνδυνο. Και πουλάμε άχρηστα προιόντα, και δεν θίγουμε το αυτοκίνητο που μας φέρνει χρήμα (αλλά μας υποβιβάζει τη ζωή σε κάθε σχεδόν επίπεδο).


Η καλλιέργεια της ανασφάλειας σε όλους τους τομείς (ακόμη και στα δελτία καιρού) αποφέρει μεγάλα κέρδη. Είναι μεγάλη μπίζνα και την προωθούν σχεδόν όλοι.

κράνος (και άλλα παρόμοια αξεσουάρ) γιά να μη χτυπάνε τα παιδιά μέσα στο σπίτι!


Κάπου εδώ ας καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία: Μέσα σε δεκαεννιά χρόνια και με σχεδόν καθημερινή χρήση του ποδηλάτου στην πόλη, διανύοντας περίπου δεκαπέντε χιλιόμετρα τη μέρα και κινούμενος κυρίως στο δρόμο, δεν έχω τρακάρει ή παρασυρθεί ποτέ από μηχανοκίνητο όχημα και έχω καταφέρει να πέσω τρεις φορές από μόνος μου. Το οτι δεν έχω τρακάρει ή παρασυρθεί οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο οτι δεν οδηγώ επικίνδυνα και δεν κάνω παλλικαριές όπως αρκετοί συνποδηλάτες που βλέπω.
Από τις τρεις πτώσεις που ανέφερα, εισέπραξα όλη κι όλη μία γρατζουνιά στο πρόσωπο. Αντιθέτως Κατάλαβα οτι αν θέλω να προστατέψω κάτι σε περίπτωση πτώσης αυτό θα έπρεπε να είναι πρώτα τα γόνατα (στα οποία πάντα θα χτυπήσετε) και άρα μάλλον θα έπρεπε να φοράω...επιγονατίδες!

Η αντίληψη της Cycle Chic κοινότητας ανά τον κόσμο, είναι η προαιρετική χρήση του κράνους και η αστική ενδυμασία του ποδηλάτη (όχι η αθλητική) χωρίς κινδυνολογίες και επικρίσεις.


http://www.flickr.com/photos/mindcaster-ezzolicious/

 Ομως από τη μία επίκειται η αναθεώρηση του κ.ο.κ. και θα εξεταστεί το θέμα του υποχρεωτικού κράνους (αλλά και της ένδυσης του ποδηλάτη!) και από την άλλη τα τελευταία χρόνια έχω γίνει μάρτυρας επιθετικής συμπεριφοράς (επικρίσεις ειρωνίες κ.λπ.) απέναντι σε νέους αστικούς ποδηλάτες από φανατισμένους «γνώστες».

Κάποιες φορές δέχτηκα κι εγώ νουθεσίες από «σοβαρούς» ποδηλάτες που «έχουν άποψη» την οποία διαμόρφωσαν τους τελευταίους έξι μήνες που ποδηλατούν στα βουνά το Σαββατοκύριακο. Παρόμοια στάση έχω δει και από αθλητές που μπορεί να ξέρουν από downhill ή πίστες αλλά έχουν πλήρη μεσάνυχτα από συνθήκες καθημερινής κυκλοφορίας με ποδήλατο στην πόλη και τις ανάγκες ενός αστικού ποδηλάτη (γιατί πολλοί από αυτούς δεν μετακινούνται στην πόλη με ποδήλατο αλλά χρησιμοποιούν αυτοκίνητο ή μοτοσυκλέτα,  σαφής ένδειξη οτι δεν έχουν καθόλου αστική ποδηλατική κουλτούρα).


Ας δούμε λοιπόν κάποιες στερεότυπες εκφράσεις που ακούμε να επαναλαμβάνονται ως επιχειρήματα. Αυτές οι εκφράσεις φαινομενικά απευθύνονται στη λογική αλλά στην πραγματικότητα χρησιμεύουν γιά να μεταδίδουν φόρτιση. Η φόρτιση χωρίς λογική ήταν και είναι πάντα ο τρόπος που χρησιμοποιούν οι φανατικοί :



" φοράω κράνος γιά να είμαι προστατευμένος και γιατί προέχει η προσωπική μου ασφάλεια"

Συνήθως όσοι φορούν κράνος τείνουν να οδηγούν επικίνδυνα, έχοντας την ψευδαίσθηση οτι είναι προστατευμένοι και οτι η εικόνα τους είναι αυτή του ένστολου σύπερ-ήρωα. Σε κάθε τέτοια περίπτωση είναι απλώς παρτάκηδες που κοιτάνε μόνο την προσωπική τους ασφάλεια και νομίζουν οτι μπορούν να πηγαίνουν όπως να 'ναι δημιουργώντας πρόβλημα στους υπόλοιπους που χρησιμοποιούν το δρόμο.
Τα στατιστικά στοιχεία που διαρκώς προκύπτουν δείχνουν οτι τα ποσοστά τραυματισμών στο κεφάλι είναι σχεδόν τα ίδια τόσο γιά τους πεζούς όσο και γιά τους ποδηλάτες (λιγότερο απο 2%) αλλά κατά πολύ αυξημένα (49%) γιά τους οδηγούς αυτοκινήτων. Αν λοιπόν γιά κάποιο λόγο θα πρέπει υποχρεωτικά να φοράνε κράνος οι ποδηλάτες, θα πρέπει υποχρεωτικά να φορέσουν κι οι πεζοί!
Aυτοί όμως που αληθινά το χρειάζονται είναι οι οδηγοί αυτοκινήτων...

αν οδηγείτε αυτοκίνητο φοράτε κράνος

υποστηρίζοντας το κράνος, κάνεις το ποδήλατο να μοιάζει επικίνδυνο, ενώ είναι το ίδιο ασφαλές με το περπάτημα / είναι πολύ πιό λογικό να φορούν κράνη οι οδηγοί αυτοκινήτων / μόνο το 1% των τραυματισμών στο κεφάλι στη γερμανία προκαλούνται από ποδηλατικά ατυχήματα (ίδιο ποσοστό με τους πεζούς) / από την άλλη όταν οι άνθρωποι εξαναγκάζονται να φορέσουν κράνος απλώς δεν ποδηλατούν / το αποτέλεσμα είναι να ασκούνται λιγότερο, να γίνονται υπέρβαροι και πιό άρρωστοι / 
οι πόλεις αυξάνουν τα επίπεδα ασφαλείας όταν οι δρόμοι σχεδιάζονται λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ανάγκες του πεζού και του ποδηλάτη


 Σε 21 πολιτείες της Αμερικής, στον Καναδά, στην Αυστραλία και τη Ν. Ζηλανδία υπάρχουν  νόμοι που υποχρεώνουν τον αστικό ποδηλάτη να φοράει κράνος γιά να είναι «προστατευμένος».
(εδώ ο πλήρης χάρτης με τις χώρες που έχουν νόμους γιά τη χρήση του κράνους)
Το αποτέλεσμα της νομοθεσίας ήταν να μειωθεί σε μεγάλο βαθμό (περίπου 30%) ο αριθμός των ανθρώπων που χρησιμοποιούσαν ποδήλατο χωρίς όμως να μειωθούν τα σοβαρά χτυπήματα στο κεφάλι.
Το ίδιο ακριβώς έχει συμβεί σχεδόν οπουδήποτε ψηφίστηκαν τέτοιοι νόμοι: οι ποδηλάτες μειώθηκαν, τα χτυπήματα όχι (άρα λοιπόν μάλλον αυξήθηκαν!)


"το κράνος μου έσωσε τη ζωή"

 
Αυτή είναι μία συνηθισμένη δήλωση που ακούω αλλά και διαβάζω στο διαδίκτυο και που χρησιμοποιείται ως επιχείρημα αλλά κυρίως σαν εκφοβισμός προς τους ποδηλάτες με άλλη άποψη
Παρ' όλ' αυτά, αν ψάξουμε λίγο θα ανακαλύψουμε οτι όσοι φορούν κράνος είναι ακριβώς εκείνοι που παθαίνουν τα περισσότερα ατυχήματα:

Κι αυτό συμβαίνει γιά δύο απλούς λόγους:

1. Φορώντας κράνος, πολλοί νιώθουν ξαφνικά πιό προστατευμένοι (ενώ δεν είναι) και οδηγούν ριψοκίνδυνα αναπτύσσοντας υψηλές ταχύτητες και αδιαφορώντας επιδεικτικά γιά τους κανόνες του δρόμου.
Η επικίνδυνη οδήγηση δεν πρέπει να έχει καμμία σχέση με τον αστικό ποδηλάτη.

2. Οσοι φοράνε κράνος δίνουν συνήθως τη λάθος εντύπωση του «προστατευμένου» στους οδηγούς αυτοκινήτων οι οποίοι δεν τους υπολογίζουν πιά όπως αν τους έβλεπαν χωρίς αυτό.
Ετσι χάνεται το δεδομένο πλεονέκτημα του ποδηλάτη οτι χωρίς κράνος τον «φοβούνται», τον υπολογίζουν και τον προσέχουν περισσότερο.

Οσο κι αν ακούγεται αντιφατικό: φορώντας κράνος αυξάνονται οι πιθανότητες γιά ατύχημα.

επισκόπηση των αποτελεσμάτων των νόμων γιά υποχρεωτικό κράνος


"ο ποδηλάτης κινδυνεύει από τα αυτοκίνητα και πρέπει να φοράει κράνος"


Αυτοί που κυρίως προωθούν τη χρήση του κράνους και του φωσφοριζέ γιλέκου δεν είναι άλλοι από τις αυτοκινητοβιομηχανίες. Το κάνουν γιά να μεταθέσουν την επικινδυνότητα του αυτοκινήτου, στους ποδηλάτες και τους πεζούς. Λένε δηλαδή «Δεν φταίει το αυτοκίνητο, φταις εσύ που δεν είσαι προστατευμένος».
Αναπαράγοντας άκριτα αυτή την άποψη, παγιώνεται η αντίληψη οτι ποδηλάτης (που θα είναι το θύμα τελικά) πρέπει να προσαρμοστεί και να λειτουργήσει με τους αντιανθρώπινους όρους του αυτοκινήτου.
Θα πρέπει δηλαδή να θεωρείται δεδομένος ο τεράστιος αριθμός αυτοκινήτων στις πόλεις, η υψηλή επικινδυνότητα τους, και η φριχτή εικόνα που οι πόλεις παρουσιάζουν, προς όφελος των αυτοκινητοβιομηχανιών αλλά και όσων άλλων ωφελούνται από την υπερβολική χρήση του  αυτοκίνητου.

- κοριτσάκι που είναι το κράνος σου;                     - μεγάλη κυρία που είναι το ποδήλατο σας;


Οι αυτοκινητοβιομηχανίες (renault, volvo, peugeot, fiat, toyota) υποστηρίζουν και προωθούν την υποχρεωτική χρήση του κράνους στους αστικούς ποδηλάτες όπως και του φωσφοριζέ γιλέκου. Η volvo λανσάρει το αντανακλαστικό σπρέι για ποδηλάτες. Η fiat έκανε ένα διαγωνισμό γιά να προωθήσει ένα νέο της μοντέλο. Το θέμα του διαγωνισμού ήταν γραφιστικές δημιουργίες γιά τη διακόσμηση ποδηλατικών κρανών. Η peugeot σπονσοράρει μία σπορ ποδηλατική βόλτα στην οποία μπορούν να συμμετάσχουν μόνο όσοι φοράνε κράνος (αυτή η διάκριση «μόνο γιά ένστολους - σωστούς» είναι ανάλογη με το νεοναζιστικό «μόνο γιά έλληνες»).

Το αυτοκίνητο δηλαδή θα πρέπει να θεωρείται ως η αιώνια και αμετακίνητη Θεϊκή αλήθεια και όλα θα πρέπει να ερμηνεύονται και να ρυθμίζονται σύμφωνα με αυτήν.
Ο ποδηλάτης όμως (όπως και ο πεζός) είναι απλώς ο άνθρωπος, η ανθρώπινη παρουσία η οποία προυπήρξε - φυσικά - της «θεϊκής αλήθειας» του αυτοκινήτου και είναι καιρός να αποκτήσει ξανά τη θέση που της αξίζει!

  Γιά την καθημερινότητα ως έχει: αν ένας ποδηλάτης παρασυρθεί από αυτοκίνητο, λεωφορείο ή μηχανάκι, τίποτα δε μπορεί να τον προστατέψει...

- κοίτα Γιαννάκη, ούτε γρατζουνιά στο κεφάλι του! Γι αυτό πρέπει πάντα να θυμάσαι να φοράς το κράνος σου!


...παρά μόνο το να είχε δει και προλάβει το ατύχημα. Κι αυτό γίνεται:

1) με τη σταδιακή εξοικείωση με το δρόμο και με τη σωστή ανάγνωσή και εκτίμηση των συνθηκών κυκλοφορίας, αποφεύγοντας τις «παλικαριές» (το ποδήλατο μέσα στο δρόμο, πρώτα είναι όχημα)

2) με τη χρήση του τόσο υποτιμημένου αριστερού καθρέφτη αλλά και των φώτων το βράδυ.
Ο καθρέφτης σώζει πραγματικά από ατυχήματα από τα οποία κανένα κράνος δεν θα προστάτευε, κι όμως η χρήση του δεν προτείνεται και αποσιωπάται (δεν είναι trendy, αεροδυναμικός ή carbon και είναι και πολύ φτηνότερος  βλέπετε).
Εχει τύχει να δω πολλές φορές ποδηλάτες τη μέρα αλλά και το βράδυ χωρίς καθρέφτη και φώτα, να κάνουν γρήγορες «σφήνες» ανάμεσα στα αυτοκίνητα και να οδηγούν επικίνδυνα. Αρκετοί από αυτούς φοράνε κράνος και μάλλον νομίζουν οτι είναι προστατευμένοι...

3) με την τακτική επιθεώρηση και συντήρηση του ποδηλάτου έτσι ώστε να είναι πάντα λειτουργικό.

Σχετικά με την αποτελεσματικότητα του κράνους όταν εμπλέκεται μηχανοκίνητο όχημα, παραθέτω αυτούσιο το εύγλωττο απόσπασμα:

«Σε ατυχήματα που ασκούνται μεγάλες δυνάμεις πρόσκρουσης (ατυχήματα στα οποία  εμπλέκονται μηχανοκίνητα οχήματα ή σταθερά αντικείμενα όπως τοίχοι ή κολώνες) οι δυνάμεις μπορεί να είναι τόσο μεγάλες ώστε ένα ποδηλατικό κράνος θα συμπιεστεί και θα σπάσει σε 1/1000 του δευτερολέπτου.
Η απορρόφηση της αρχικής δύναμης πρόσκρουσης μέσα σε αυτό το τόσο σύντομο διάστημα είναι αμφίβολο αν μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο στο να αποφευχθεί ο σοβαρός τραυματισμός ή ο θάνατος.

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος γιά τον οποίο τα ποδηλατικά κράνη περιέχουν αυτοκόλητα που επισημαίνουν οτι: «κανένα κράνος δε μπορεί να προστατέψει από όλους τους τραυματισμούς στο κεφάλι»

Ασχετα όμως απο το πως κινείται, τι φοράει και τι χρησιμοποιεί ο κάθε ποδηλάτης, αυτό που δημιουργεί το πρόβλημα παραμένει η πολύ μεγάλη κυκλοφορία μηχανοκίνητων οχημάτων σε κατοικημένες περιοχές. Αυτό δημιουργεί την επικινδυνότητα και αυτό είναι που πρέπει να περιοριστεί ή να περιθωριοποιηθεί. Οχι ο ποδηλάτης και η ελευθερία των επιλογών του.








Τα σημεία στα οποία αναφέρθηκα μπορεί να είναι λίγο έως πολύ γνωστά γιά όσους ως τώρα είχαν την περιέργεια και έχουν ψάξει γιά πληροφορίες και στοιχεία γύρω από το θέμα αυτό. Με μία έρευνα στο διαδίκτυο εύκολα κάποιος μπορεί να βρει πολλές αναφορές και πολλές ακόμη πληροφορίες, και συζητήσεις ήπιες αλλά και φορτισμένες.

Αυτό όμως που δεν έχω δει ποτέ να αναφέρεται και να προβληματίζει όπου κι αν έχω ανατρέξει, είναι το γιατί η κουβέντα γιά τη χρήση ή όχι του κράνους τραβάει τόσο το ενδιαφέρον και μπορεί και προκαλεί  εντάσεις.
Είναι κάτι που μάλλον περνάει απαρατήρητο αλλά νομίζω οτι ακριβώς σε αυτό βρίσκεται το κυρίως θέμα (ή πρόβλημα) κι όχι στα λογικά επιχειρήματα, τα οποία είτε ισχύουν, είτε όχι, από ένα σημείο και μετά χρησιμοποιούνται απλώς γιά νά 'χουμε κάτι να λέμε.

Το παρακάτω κόμικ νομίζω οτι δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση ωστε να μας υποψιάσει περί του τι συμβαίνει:

- ο νόμος λέει οτι πρέπει να φοράς μπούρκα!
- οι γυναίκες θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν.
- αν επιτρέπεις στους άντρες να σε βλέπουν, θα σε βιάσουν!
- δηλαδή από πάνω θα κατηγορήσουμε το θύμα;
- φορώντας μπούρκα δίνεις το μήνυμα οτι παίρνεις τη θρησκεία στα σοβαρά.
- μου χαλάει τα μαλλιά.

- ο νόμος λέει οτι πρέπει να φοράς κράνος!
- οι ποδηλάτες θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν.
- αν σε χτυπήσει αυτοκίνητο θα παθεις εγκεφαλική βλάβη!
- δηλαδή από πάνω θα κατηγορήσουμε το θύμα;
- φορώντας κράνος δίνεις το μήνυμα οτι παίρνεις το ποδήλατο στα σοβαρά.
- μου χαλάει τα μαλλιά.

Είναι αξιοσημείωτο οτι τα «επιχειρήματα» όπως και το ύφος με το οποίο προσπαθεί να φορτώσει με άγχος και ενοχή η φανατικά θρησκευόμενη την «άπιστη» ωστε να τη «συνετίσει», (ώστε δηλαδή το άτομο να τρομάξει, να λειτουργήσει θυμικά επισκιάζοντας τη λογική και σταδιακά διά της επαναλήψεως να ενοχοποιήσει την ως τότε αυτονόητη απόλαυση, θωρακιζόμενο μέσω του φόβου και του άγχους ως προς αυτήν) παραμένουν τα ίδια είτε μιλάμε γιά ένα ποδηλατικό αξεσουάρ είτε μιλάμε γιά μία παραδοσιακή θρησκευτική συνήθεια.

Αυτός είναι ο τρόπος που πάνω κάτω μεταχειρίζονται όλοι οι φανατικοί (και με τον οποίο, δυστυχώς, πολλοί μη φανατικοί «τσιμπάνε» και μετά τον αναπαράγουν).
Το αντικείμενο του διαλόγου στο παραπάνω κόμικ θα μπορούσε να ήταν οποιοδήποτε άλλο (ο σεβασμός στις αξίες της οικογένειας, η ιδεολογική καθαρότητα και συνέπεια, σχετική με κάποιο πολιτικό κόμμα ή  κάποια ομάδα), η στάση όμως και ο τρόπος παραμένουν σχεδόν πάντα κοινοί.
Και η στάση όπως και ο τρόπος - όπως είπα και στην αρχή - είναι πολύ πιό ισχυρό μέσον απ' ό,τι τα επιχειρήματα.






























Αυτά γιά το «πως». Ας δούμε και το «γιατί»:

Θεωρώ οτι ο λόγος γιά τον οποίον υπάρχουν φανατισμένοι ποδηλάτες ως προς τη χρήση κράνους είναι ο εξής:

Το κράνος είναι μέρος κάποιας στολής. Το ποδηλατικό κράνος τολμώ να πω οτι από κάποιους θεωρείται σύμβολο ή και στολή από μόνο του.
Μία στολή υποστηρίζει το αίσθημα μεγαλείου και δύναμης μιάς και αυτός που τη φορά ξεχωρίζει από «τους άλλους» και δείχνει ότι ανήκει σε κάτι οργανωμένο και άρα σοβαρό το οποίο έχει κοινά πιστεύω αλλά και κοινούς «εχθρούς». Αποκτά δηλαδή ταυτότητα.
(Χαρακτηριστικό γνώρισμα όσων έχουν τάση γιά φανατισμό και των φανατικών ομάδων είναι οτι χρειάζονται εχθρούς οι οποίοι συνήθως δεν υπάρχουν ή δεν είναι εχθροί αλλά πρέπει να επινοηθούν γιατί χωρίς αυτούς δεν μπορούν να προσδιοριστούν ούτε οι ίδιοι οι φανατικοί ωστε να αποκτήσουν κάποια ταυτότητα)

Φορώντας το κράνος, ο φανατικός νομίζει οτι ανήκει στον  κύκλο των «υπεύθυνων ποδηλατών» οι οποίοι είναι «καλά παιδιά» που δίνουν «το καλό παράδειγμα» και με πρόσχημα την «ωριμότητα» τους και την «ασφάλεια» φορούν με καμάρι το σύμβολο τους, και νομίζουν οτι πρέπει να επιβάλλουν την αντίληψη τους αυτή και στους άλλους, που θα πρέπει είτε να συμμορφωθούν είτε να κακοχαρακτηριστούν - περιθωριοποιηθούν.


Αν στα παραπάνω είδατε αντιστοιχίες και ομοιότητες με ακραίες ιδεολογίες και αντιλήψεις στρατιωτικοποίησης που είναι σε έξαρση τελευταία, δεν κάνατε λάθος. Ολοι οι φανατισμοί (γιά να μην πω την άλλη πιό κακή λέξη από «φ») είναι από το ίδιο υλικό, τις ίδιες ανεπάρκειες φτιαγμένοι, και περιμένουν τις κατάλληλες συνθήκες γιά να εμφανιστούν.