Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Ντουέτα #9

   Κι όσο η άνοιξη προχωράει, φαίνεται πως και φέτος οι αστικοί ποδηλάτες έχουν αυξηθεί στην Θεσσαλονίκη. Η τάση είναι σταθερά αυξητική τα τελευταία 4 - 5 χρόνια, γεγονός που μας χαροποιεί!
Η κατηγορία μας «Ντουέτα» που ήταν ιδιαίτερα δύσκολη ως τώρα, αρχίζει να εμπλουτίζεται ευκολότερα.




κ λ ι κ   γ ι ά   μ ε γ έ θ υ ν σ η









Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Μην κάνετε τους ποδηλάτες πιό ορατούς. Κάντε τους οδηγούς να μην τους χτυπάνε.


   Είδαμε με έκπληξη αυτές τις μέρες να κυκλοφορεί και ν' αναπαράγεται άκριτα από παντού ως σπουδαία είδηση «το σπρέι που σας κάνει ορατούς στα φώτα των αυτοκινήτων».
Ψεκαστείτε από πάνω μέχρι κάτω κάθε φορά που ανεβαίνετε στο ποδήλατό σας, γιά να φωσφορίζετε και να είστε «ασφαλείς» από τα αυτοκίνητα!
Σημειώστε οτι πρόκειται γιά προιόν που λανσάρεται από συγκεκριμένη μάρκα αυτοκινήτων. Η πρόφαση τους είναι «η ασφάλεια» αλλά η πραγματική τους πρόθεση είναι η μετάθεση της ευθύνης της επικινδυνότητας του αυτοκινήτου, στον ποδηλάτη!
Ηδη μαζεύονται υπογραφές με το αίτημα να βαψουν μάλλον τα οχήματα που παράγουν, με τη μπογιά τους αυτή.

Εμείς βρήκαμε και μεταφράσαμε αυτό το σχετικό και πολύ κατατοπιστικό κείμενο του Eben Weiss που δημοσιεύθηκε στην Washington post. Ο,τι γράφει, ισχύει μεν γιά την Αμερικάνικη πραγματικότητα (οι Αμερικάνοι είναι κυρίως εχθρικοί προς το ποδήλατο) αλλά μας βοηθάει να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει ή μπορεί να συμβεί κι εδώ...


    «Εκατό χρόνια πριν, η αυτοκινητοβιομηχανία κατάφερε να πραγματοποιήσει ένα «έξυπνο» κόλπο:

Εκλεψε τους δρόμους από τους ανθρώπους.

Βλέπετε, τον πρώτο καιρό των μηχανοκίνητων οχημάτων επικρατούσε αυτή η περίεργη ιδέα: πως το άτομο που χειρίζονταν την τεράστια μηχανή έπρεπε να προσέχει γιά τους άλλους ανθρώπους. Μετά ήρθε η μαζική παραγωγή και το Ford model T. Ξαφνικά ο τόπος γέμισε μηχανοκίνητα και ως το τέλος του 1920 τα αυτοκίνητα (ή πιό σωστά, οι οδηγοί τους) είχαν σκοτώσει πάνω από από 200.000 ανθρώπους.

Είμαστε υπέρ των ανθρώπινων αξιών πρώτα. Ετσι οι πόλεις ζήτησαν αυστηρότερους νόμους γιά την κυκλοφορία και ζήτησαν καλύτερη αστυνόμευση. Η αυτοκινητοβιομηχανία αντέδρασε σε αυτό, ξεκινώντας έναν πόλεμο προπαγάνδας κάτω από τη μάσκα της «καμπάνιας γιά την ασφάλεια».
Η πλέον επιτυχής τους βολή ήταν το να επινοήσουν τον «παράνομο πεζό» (jaywalker). Αυτόν δηλαδή που χρησιμοποιεί το δρόμο «εκτός των συγκεκριμένων διαβάσεων». Πράγμα το οποίο, αποτελεσματικά έκλεψε το δικαίωμα μας στην αυτονόητη ελεύθερη χρήση του δρόμου.



   Από τότε, καθημερινά γίνεται μακελειό στους δρόμους αλλά εμείς μάθαμε να μετασχηματίζουμε την οργή γιά τους σκοτωμούς από αυτοκίνητα, σε κατηγορία προς τα θύματα. Το να χρησιμοποιήσεις - διασχίσεις το δρόμο έχει από δεκαετίες ποινικοποιηθεί παρεκτός από τα λίγα δευτερόλεπτα που έχουμε στη διάθεσή μας όταν ανάβει ο «γρηγόρης».
Χάσαμε το δικαίωμα μας στην πρόσβαση στο δρόμο. Eκτός κι αν επιθυμούμε να πληρώνουμε αδρά γιά ένα αυτοκίνητο.
Αντί γιά ελευθερία ή γιά ποιότητα ζωής, έχουμε υποδομές προσαρμοσμένες στην προτεραιότητα του ι.χ., κι ένα έθνος παραιτημένων ανθρώπων - οδηγών που αντιτίθενται στην ιδέα να χρησιμοποιήσουν άλλο είδος μετακίνησης στην πόλη, και αντιδρούν στις κλήσεις λες και τους σταυρώνουν.
Σίγουρα οι οδηγοί, ποδηλάτες και πεζοί, υποτίθεται πως «μοιράζονται τον ίδιο χώρο». Ομως παρακαλούμε, νοιώστε και απολαύστε αυτή την ισότητα όταν τα μηχανοκίνητα επιταχύνουν δίπλα σας και σας τρομοκρατούν με τον όγκο και τον θόρυβο τους (συχνά επίτηδες).
Είναι η Αμερικάνικη άποψη περί ισότητας. Μϊα ύπουλη μορφή ανισότητας στα πλαίσια της οποίας μάθαμε να προσποιούμαστε οτι ο ισχυρός κι ο αδύναμος είναι το ίδιο.

(Και όχι, δεν ισχυρίζομαι πως δεν πρέπει να υπάρχουν αυτοκίνητα. Λέω όμως πως τα αυτοκίνητα είναι όπως οι λευκοί και η wall street. Δεν χρειάζονται πιά υπεράσπιση από κανέναν)

Ομως όλα αυτά αλλάζουν.
Χιλιάδες άνθρωποι πλέον απαιτούν βιώσιμους δρόμους γιά ανθρώπους (καμμία σχέση με την «διεύθυνση βιώσιμης κινητικότητας» του δήμου Θεσσαλονίκης - ανέκδοτο).
Πολλές πόλεις εγκαθιστούν ή επεκτείνουν τους ποδηλατοδρόμους τους με προτεραιότητα τη διευκόλυνση και ενθάρρυνση του ποδηλάτη, όχι του ι.χ. Εγκαθιστούν ή επεκτείνουν τα  δημόσια ποδήλατα και διαφημίζουν τη χρήση τους.

Οι αυτοκινητοβιομηχανίες και οι ιδιοκτήτες τους έχουν αλλάξει επίσης. Δεν το βλέπετε;
Είναι όλοι φιλικοί και αξιαγάπητοι τώρα πιά! Δεν υπάρχει πλέον ο αντισημίτης Henry Ford. Στη θέση του βρίσκεται ο Bill Ford, Jr., σπόνσορας κοινόχρηστων ποδηλάτων. Κατασκευάζουν ηλεκτρικά αυτοκίνητα και οικογενειακά crossovers με αισθητήρες και κάμερες, προσπαθώντας έτσι να αντισταθμίσουν την από δεκαετίες καλλιεργημένη ανευθυνότητα του οδηγού.
Και, παρακαλώ, να μην ξεχάσουμε τις εμπλεκόμενες εταιρίες λογισμικού Google και Apple οι οποίες ισχυρίζονται πως θα κάνουν τα δυστυχήματα «απομεινάρι του παρελθόντος» και σύντομα όλοι θα βολτάρουμε σε μιά ουτοπία με αυτοοδηγούμενα αμαξάκια του γκολφ!

Μην ξεγελιέστε. Αυτό που οι αυτοκινητοβιομηχανίες έχουν προγραμματίσει είναι τόσο δόλιο και ύπουλο που το να «περνάς το δρόμο παράνομα», θα φαίνεται πιά σαν μεγαλοψυχία, σαν ελεημοσύνη.

Μας μετατρέπουν σε αυτοκίνητα.

Χαμογελάτε ίσως μα είναι αλήθεια. Δεν ξεκίνησαν όμως με τους πεζούς. ξεκίνησαν με τους ποδηλάτες. Το πρώτο βήμα ήταν η προώθηση νόμων γιά την υποχρεωτική χρήση κράνους όπως στο νομοσχέδιο που περνάει στην Καλιφόρνια (που προβλέπει και αντανακλαστικά ρούχα γιά το βράδυ). Βρισκόμαστε ήδη στο σημείο όπου κάθε ατύχημα αυτοκινήτου - ποδηλάτου (η αστυνομία πάντοτε το ονομάζει «ατύχημα» και στους οδηγούς επιτρέπεται να λένε «ουπς» αναρίθμητες φορές) είναι πάντα από σφάλμα του ποδηλάτη ενώ αν εκείνος δεν φοράει κράνος ισοδυναμεί με αυτόματη ενοχή του. Γι αυτό και όταν διαβάζετε γιά κάποιον ποδηλάτη που τραυματίστηκε ή σκοτώθηκε από αυτοκίνητο, το άρθρο αναφέρει το κράνος άσχετα από το αν αυτή η λεπτομέρεια είχε σχέση με το συμβάν ή όχι: «Τα πόδια του ποδηλάτη πολτοποιήθηκαν από το διερχόμενο φορτηγό. Δεν υπάρχει υποψία εγκληματικής πρόθεσης εκ μέρους του οδηγού. Το θύμα δεν φορούσε κράνος».

Τότε γιατί έγιναν τα κράνη υποχρεωτικά; Γιά την ασφάλεια μας; Ελάτε τώρα! Οι στατιστικές είναι τόσο διφορούμενες που ακόμη κι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση υποχρεώθηκε να σταματήσει πλέον να υπερβάλλει γιά την αποτελεσματικότητα τους.

Ισως είστε από εκείνους που νομίζουν πως το να μη φορέσουν κράνος «σοδυναμεί με αυτοκτονία». Ισως είστε από εκείνους που δεν το θέλουν γιατί τους χαλάει τα μαλλιά.
Ισως είστε σαν εμένα που δε με νοιάζει γιά τα μαλλιά μου γιατί πέφτουν έτσι κι αλλιώς.
Και ίσως φοράω κράνος όταν οδηγώ ποδήλατο - κούρσα και τρέχω με υψηλές ταχύτητες αλλά δεν το προτιμώ όταν κυκλοφορώ με ποδήλατο πόλης, με ταχύτητες πόλης και φοράω τα συνηθισμένα μου ρούχα.
Το θέμα είναι να μπορείς να έχεις επιλογή.

Ορίστε λοιπόν γιατί το λόμπυ των αυτοκινητοβιομηχανιών, των ασφαλιστικών εταιριών και των πολιτικών θέλουν νόμους γιά υποχρεωτικά κράνη:


πρώτον:  γιατί υποχρεώνοντας τους ανθρώπους να φορούν κράνος, μετατοπίζεται αυτόματα η ευθύνη στους ποδηλάτες και απαλλάσει τις κυβερνήσεις και τους δήμους από την υποχρεώση να φτιάξουν καλύτερες υποδομές γιά κυκλοφορία ποδηλάτων περιορίζοντας ή διώχνοντας το ι.χ.
«Θέλεις να είσαι ασφαλής; Εμείς δεν πρόκειται να φτιάξουμε ποδηλατόδρομους, τρώνε όλο τον χώρο γιά παρκάρισμα. Φόρα αυτό το πεϊνιρλί στο κεφάλι και είσαι μιά χαρά. Ωραίος και ασφαλής».

δεύτερον:  γιατί οι νόμοι γιά υποχρεωτικό κράνος αποθαρρύνουν τους ανθρώπους από τη χρήση του ποδηλάτου ως μέσον καθημερινής μετακίνησης (σ.τ.μ. αποδεδειγμένο όπου κι αν έχει εφαρμοστεί χωρίς καμμία εξαίρεση).
Γιατί κάνουν το ποδήλατο άβολο και μη πρακτικό στη χρήση, ενώ ταυτόχρονα το κάνουν να δείχνει πολύ επικίνδυνο ενώ δεν είναι (το αυτοκίνητο είναι το επικίνδυνο).
Δείτε π.χ. τα κοινόχρηστα ποδήλατα της Μελβούρνης. Σχεδόν κανείς δεν τα χρησιμοποιεί. Διότι γιά να τα χρησιμοποιήσεις, πρέπει ν' αγοράσεις πρώτα κράνος!
Την ίδια στιγμή εδώ και πολλές δεκαετίες σε χώρες όπως η Ολλανδία και η Δανία οπου σχεδόν το 50% των καθημερινών μετακινήσεων γίνεται με ποδήλατο, ένας ποδηλάτης με κράνος είναι τόσο σπάνιο θέαμα όσο και ένας οδηγός με κράνος εδώ στην Αμερική.
Και τα πάνε μιά χαρά γιατί έχουν τη νοοτροπία οτι αυτός που οδηγεί την τεράστια μηχανή  μέσα στους δημόσιους δρόμους, είναι αυτός που πρώτος οφείλει να προσέχει να μη σκοτώσει τους άλλους με αυτήν.





Αυτό που περιγράψαμε ήταν η αρχή. Γιατί τώρα η αυτοκινητοβιομηχανία προχωρά στο επόμενο βήμα. Η Volvo ζητά από τους ποδηλάτες να κάνουν το επόμενο βήμα «γιά την ασφάλεια τους» και εκτός από το κράνος, να ψεκάζονται κάθε φορά από πάνω μέχρι κάτω, τόσο οι ίδιοι , όσο και τα ποδήλατα τους. Γιά να φωσφορίζουν στο σκοτάδι!

Πρόκειται βέβαια γιά έναν ακόμη τρόπο να μετατοπίσουν σε άλλους την ευθύνη γι αυτό που προκαλούν τα αυτοκίνητα τους στους άλλους χρήστες του δρόμου.

Το διαφημιστικό βίντεο της εταιρίας περιλαμβάνει δηλώσεις όπως: «αν ψεκάζεστε με αυτό είναι σαν να ουρλιάζετε προς τους οδηγούς· είναι φανταστικό!»


Κανείς δεν οφείλει να «ουρλιάζει προς τους οδηγούς» ενώ οδηγούν, ωστε να τραβήξει την προσοχή τους. Εννοείται πως είναι εκείνοι που ΟΦΕΙΛΟΥΝ να την έχουν ήδη απερίσπαστα στραμμένη στην οδήγηση. Γιατί κυκλοφορούν στο δρόμο με μιά τεράστια βαριά μηχανή.



Αλλά μιά στιγμή, το lifepaint θα δείχνει φανταστικό με το smart κράνος μας, ουάου!


Ετσι οι πολιτικοί και οι αυτοκινητοβιομηχανίες θέλουν νόμους γιά υποχρεωτικά κράνη και οι τελευταίες ξεκινούν να κάνουν το επόμενο βήμα. Με αυτό το ρυθμό σύντομα θα χρειάζεστε «άδεια λειτουργίας και κυκλοφορίας ποδηλάτου» και θα είστε υποχρεωμένοι να φοράτε φουσκωτή ολόσωμη πανοπλία με εσωτερικό κύκλωμα φωτισμού. Κι έναν φάρο με gps στον ποπό ωστε να μην σας χτυπήσει το icar της Apple.

Συγχαρητήρια, μολις μετατραπήκατε σε suv!

Και όταν οι ποδηλάτες αποθαρρυνθούν και πάψουν να χρησιμοποιούν ποδήλατο (γιατί αυτός είναι ο σκοπός) τότε θα στραφούν στους πεζούς. Στο κάτω - κάτω, είναι απλώς ο Αμερικάνικος τρόπος μας.

Μόνο μην πείτε οτι δεν σας προειδοποίησα.»



Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

Ντουβάρια.

«Ενα… μίνι τείχος σχεδιάζει να τοποθετήσει ο δήμος Θεσσαλονίκης στις λεωφορειολωρίδες, που έχουν κατασκευαστεί σε ορισμένους από τους πλέον πολυσύχναστους οδικούς άξονες της πόλης, με σκοπό να τις προστατεύσει απέναντι στους ασυνείδητους οδηγούς, που διαρκώς τις παραβιάζουν...» 
(δείτε την είδηση εδώ)

  Είναι μία είδηση που μας δημιούργησε έντονο προβληματισμό τις τελευταίες μέρες.
Γιατί οι αστικοί ποδηλάτες έχουν αυξηθεί αρκετά στη Θεσσαλονίκη (και είμαστε πολύ χαρούμενοι γι αυτό!) και χρειάζεται να δημιουργηθούν συνθήκες που θα επιτρέψουν να αυξηθούν κι άλλο, όχι το αντίθετο.
 
Φανταστείτε όμως να κινείστε με το ποδήλατο σας επί της Τσιμισκή και πίσω να είναι το λεωφορείο ή το ταξί, που πλέον δεν θα μπορεί να σας προσπεράσει γιατί θα υπάρχει τοίχος! Και όλοι ξέρουμε την ευγενική στάση που έχουν ως τώρα οι οδηγοί του οασθ προς τους ποδηλάτες τους οποίους βλέπουν ανταγωνιστικά!

Οπως συμπεραίνουμε από τη σχετική ανάρτηση του κ. Δημαρέλου στο facebook, δεν έχει γίνει πρόβλεψη γιά την κίνηση των ποδηλατών. Μάλιστα όταν τίθεται το ζήτημα ευθέως, εκείνος απαντά: «πρέπει να τελειώνουν οι συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ λεωφορείων και ποδηλάτων»!
Απάντηση που ακούγεται εντελώς παράλογη μιάς και όσοι πολίτες επιλέγουν το ποδήλατο, δεν αποτελούν κάποιον οργανισμό ή εταιρεία με συγκεκριμένα συμφέροντα, σε αντίθεση με τον οασθ.



 
Το σκεπτικό είναι οτι «πρέπει να λειτουργήσουν οι λεωφορειολωρίδες» κι εμείς δεν διαφωνούμε. Ομως οι σχεδιαστές αποφεύγουν, όπως πάντα, να κοιτάξουν το αληθινό πρόβλημα το οποίο είναι ο τεράστιος αριθμός από ιχ που καλύπτουν κάθε ελεύθερο χώρο και άρα και τις λεωφορειολωρίδες αλλά και η ανυπαρξία άλλων μ.μ.μ. πλην του οασθ και των κακών του υπηρεσιών.
Αντί να ασχοληθούν όπως θα όφειλαν και με προτεραιότητα την ανακούφιση του επιβαρυμένου από το ι.χ. αστικού περιβάλλοντος, προτείνουν πρόχειρες και άκρως επικίνδυνες «λύσεις» προσαρμοζόμενοι στις παρούσες παράλογες συνθήκες που επικρατούν και αδιαφορώντας γιά τους κινδύνους στους οποίους εκθέτουν όσους επιλέγουν το ποδήλατο γιά τις καθημερινές τους μετακινήσεις.